„— To znaczy, że się pan nie zgadza
— Nie.
— Ojciec ma rację — wyrwał się nagle Gcorge Flanagan. — Co tam będziemy się patyczkować z jednym złodziejem!
— Za bardzo zalażł wam za skórę i dlatego koniecznie chcecie go powiesić. Niech się w tej sprawie wypowiedzą inni.
— Właśnie! — ucieszył się George. — Niech inni zabiorą głos%
Do Custer Citjj
Jechali teraz ku pólnocnemuwschodowi, ku ziemiom Dakoty, na granicy której rozciągało się pasmo Black Hills rodzina Heartów i Karol Gordon. Ukazał się ich oczom posępny krajobraz — rozległe, jakby spopielałe na kształt pogorzeliska ziemie. Nieco dalej ujrzeli żółtawe pagórki, później ponure, skaliste kaniony, których zaletą był tylko cień rzucany na wędrowców. Słońce grzało coraz mocniej, a podróżni raz po raz obcierali pot z czoła. Złymi Ziemiami nazwano niegdyś te tereny, i chyba słusznie.
Teraz zmienili szyk karawany. Jeden z konnych, na przemian Karol lub Abel, jechał na czele, drugi zamykał kawalkadę. Dla bezpieczeństwa.
— Flanaganowie byli uparci, jak osły. To jest chyba najlepsze określenie — wspominał po latach Karol, gdy zapytałem go o losy Cartyego.
— Ci naiwni i raczej dobroduszni farmerzy okazali się nagle żądnymi krwi okrutnikami.“(5)