„Ano, trzeba by pogadać z właścicielem motorówki. Tej samej, którą tu przypłynęliśmy Tak. Tu nie ma innej. Dobrze, tym więcej atrakcji. Nie chcę już oglądać żadnego Penatdjam czy Penadjam, z góry
5 — Od fiordu jdo atolu
wiem, co tu można zobaczyć siedem krzywych szałasów na krzyż, tukang roti, czyli piekarz, tukang sepatu, czyli szewc, targowisko, meczet... Ja chcę do dżungli, do Dajaków.
Wójt posyła po właściciela motorówki, a ja przeliczam w myśli gotówkę, wypytuję dalej o Dajaków i co pewien czas próbuję wyszachrować od wójta jeszcze jakiś okaz z jego kolekcji.
Wreszcie właściciel motorówki, bardzo stary i bardzo gruby Chińczyk, już nadciąga. Trudno powiedzieć, że idzie lub kroczy; on się raczej unosi nad błotem jak metanowy płomyk. Szybciej, królu moich marzeń, szybciej!
Szybko jednak nasze rokowania utykają na martwym punkcie. Chińczyk nie chce nawet słyszeć o wynajęciu swojej łajby. Jest odpowiedzialny za regularną komunikację z Balikpapan, tylko pod tym warunkiem wojsko wydało mu zezwolenie, pragnie utrzymać dobre stosunki z komendanturą, nie może ryzykować uszkodzenia lub wręcz zatonięcia tak cennego sprzętu na porohach i mieliznach, bo kto mu zwróci...“(15)