„Bakterie wolno żyjące w glebie wiążą na obszarze 1 ha do 20 kg azotu rocznie. Gdybyśmy wzięli za podstawę naszego obliczenia tylko połowę tej liczby, tzn. 10 kg Nha uwzględniając, że nie wszystkie gleby są tak aktywne, to przy 100 milionach km2 powierzchni lądów pokrytych roślinnością otrzymalibyśmy 100 nulionów ton azotu rocznie. Wiązanie azotu przez mikroorganizmy wolno żyjące w glebie nie pokrywa zapotrzebowania roślin lądowych na ten pierwiastek.
Rośliny motylkowate przy udziale bakterii brodawkowych oraz inne gatunki roślin, żyjących w symbiozie z bakteriami lub grzybami wiążącymi azot, uzyskują znacznie większe ilości tego pierwiastka z powietrza. W rezultacie obserwujemy powolne, ale stałe gromadzenie się próchnicy ogólnej, która jest głównym magazynem azotu w glebie. Rośliny uprawne, dające duże plony i pobierające znaczne ilości składników mineralnych, w dużym stopniu korzystają z azotu już nagromadzonego w glebie.
Inne pierwiastki pochodzą z procesów wietrzenia skorupy ziemskiej i podobnie jak azot podlegają procesowi biologicznego krążenia.
Fosfor. Uwolniony z apatytu przechodzi do organizmów roślinnych i zwierzęcych, a po ich śmierci zostaje całkowicie zatrzymany w glebie, gdzie przy każdej reakcji kwaśnej, obojętnej czy zasadowej tworzą się nierozpuszczalne fosforany żelaza, glinuj wapnia i magnezu. Tylko ślady jonów fosforanowych występują w roztworach glebowych, więc właściwie nie istnieje proces wymywania fosforu z gleby, jak w przypadku innych pierwiastków.“(10)