„Członek Komitetu Obwodowego PPR w Lubartowie, łączniczka Sztabu Obwodowego GL z Dowództwem Głównym GL. O Irce Tomasiak 1 jej siostrze Ewie piszę oddzielne wspomnienia. Obie zostały zamordowane na Zamku Lubelskim wiosną 1944 roku.
się przecisnąć wśród łóżek. Jęki, wołania o picie. Kobiety są cierpliwsze od mężczyzn, nie rzucają się tak, nie uciekają. Ktoś przeraźliwie krzyczy. To po kryzysie tyfusowym przyplątały się opony mózgowe. Zapalenie opon mózgowych jest prawie nieuleczalne. W salach kobiecych dyżuruje Maria Papaca, w męskich — Jadzia. Opowiada mi, że przed kilku dniami zmarli dwaj chłopcy, prawdopodobnie partyzanci. Nie zna ich nazwisk. Przywiezieni zostali nocą już nieprzytomni. Wchodzimy do sali wypełnionej mrokiem, jękiem, zapachem lekarstw. Jadzia nachyla się nad każdym łóżkiem. Ten prosi o basen, tamten o wodę, ktoś jeszcze „przeczytaj wiersz". Prośby są najrozmaitsze. Jestem w tym wszystkim bezradna. Jadzia poprawia poduszki, koce, głaszcze kogoś po głowie, zabiera basen i wychodzi na korytarz.
— Grażyna...
Przesłyszałam się Kto może tu znać moje imię z partyzantki, z podchorążówki, imię nadane mi przez Mariana Może on sam tu leży, a Jadźka nic o nim nie wie. Przechodzę od łóżka do łóżka, przyglądam się jednakowym, zapadniętym w mroku twarzom. Nie znam żadnej.“(12)