„Malowniczo wijąca się linia kolejowa wiedzie z Zagrzebia niemal wprost na południe, przecinając rozległe pasmo Gór Dynarskich. Mijają godziny. Pociąg mozolnie pokonuje kolejne wzniesienie, wreszcie szczyt — i oto za oknami dawno oczekiwany widok morze! Farbkowoniebieski Adriatyk. Daleko zaś w dole, gdzieś na krawędzi horyzontu, bielejąca w promieniach słońca zabudowa. Split, starożytna osada grecka, potem rzymska, dzisiaj ważny port jugosłowiański i centrum turystyki.
Działa tu sprawnie nasz ośrodek ewakuacyjny. Otrzymujemy kwatery i całodzienne wyżywienie w niewielkim pensjonacie pana Plahty, Czecha z pochodzenia, usytuowanym tuż nad brzegiem skalistej zatoczki. Unikam towarzystwa i całymi godzinami przesiadując samotnie na wysuniętym w morze cyplu, myślę o tym, co było, i staram się rozszyfrować przyszłość.
W czasie kilkudniowego pobytu w pensjonacie tylko raz wybrałem się do Splitu, aby obejrzeć port i pozostałości pałacu cesarza Dioklecjana. Nie przechowałem jednak w pamięci żadnych konkretnych obrazów miasta i ludzi. Widocznie bez reszty pochłonęła mnie wówczas jedna myśl kiedy w końcu ruszę w dalszą drogę
Nadchodzi oczekiwana chwila. Od samego obiadu nie mogę sobie znaleźć miejsca, bo oto wieczorem, a więc za kilka godzin, mamy odpłynąć statkiem do Francji.“(2)