„MB — Helena Usiejewiczowa, wie pani. kto to był
— Krytyk literacki.
MB To była niegłupia kobieta, bardzo dużo rzeczy wiedziała. Córka Feliksa Kona, wróciła do Rosji w zaplombowanym wagonie razem z Leninem. Potem pracowała w GPU u Dzierżyńskiego. Później zwariowała, dostała szoku nerwowego, wyszła stamtąd, opowiadała mi dlaczego, że nie mogła wytrzymać tej całej rewolucji. Że to było nie na jej nerwy. Potem zapisała się na tzw. czerwony uniwersytet, została krytykiem literackim, całkiem zresztą niezłym. Była naszym aniołem stróżem w Moskwie, do czego sama się przyznała. Mój mąż powiedział jej kiedyś Heleno, chyba wy jesteście... Ona wtedy roześmiała się i odpowiedziała — Dziękujcie Bogu, że to ja. Bo ja na was donosów pisać nie będę.
W Związku Radzieckim każdy z nas miał swojego anioła stróża, więc ona była w miarę uczciwa, prawda Zresztą Usiejewiczowa bardzo dużo tajemnic partyjnych, tych zakulisowanych spraw nam ujawniła.
— Z przyjaźni
MB Ona była przeciwna Stalinowi, zdecydowanie, od początku. Była wielbicielką Lenina.
— Znała Bieruta
MB — Usiejewiczowa właściwie nie wypowiadała się na jego temat. Natomiast miała przyjaciela, Igora Satza, z którym się świetnie rozumieli, jak chodziło o sprawy polityczne. Satz to był przyjemny człowiek, bardzo rycerski, zdecydowany antystalinowiec. Pod Stalingradem zaprzyjaźnił się z Niekrasowem, autorem „W okopach Stalingradu", który ostatecznie uciekł do Paryża, gdzie zmarł. 1 kiedyś, było to w końcu 1945 roku lub na początku 46, kiedy to przymusowo przebywaliśmy w Moskwie, Satz z Niekrasowem zadzwonili do nas w nocy, czy mogą przyjść. Było już późno, po jedenastej. Telefon odebrał mąż i potem mówi do mnie — wybiera się tu Satz z Niekrasowem, przez telefon czułem wódkę, pewno przyjdą ubzdryngoleni. Myśmy mieli pełen dom wódy, ale do tego nie przyznawaliśmy się, gdyż trzeba było ich przenocować lub jakoś do domu odstawić. Sami by pewnie wrócić nie dali rady. Pamiętam, jak stwierdzili wtedy — I co oni zrobili najlepszego Was odstawili... A Niekrasow śmiejąc się dodał — Bieerut przyszedł! Biecrut! — powtarzał w kółko z pijackim uporem — Wiedz, Bierut eto gawno! Powtarzał to jak pozytywka — Wiedz, Bierut eto gawno!“(11)