„Rozległ się ponowny szmer, tym razem wyraźnie aprobujący słowa wyrzeczone przez królowę.
Maria Antonina odwróciła się, ogarnęła spojrzeniem otaczający ją krąg ludzi, jak gdyby chcąc wśród tych rozpłomienionych oczu odnaleźć te, które najbardziej płonęły i mówiły o najdalej posuniętej wierności.
— Tak — powtórzył książę de Lambesc — nie możemy nic uczynić, gdyż ludność Paryża sama się uspokoi, jeżeli zostawimy ją w spokoju, i przeciwnie — nabierze wojowniczego animuszu, jeżeli ją zechcemy drażnić. Po cóż wypowiadać jej walkę i narażać się na, ryzyko, jakie towarzyszy każdej bitwie Zachowajmy spokój, a nie miną trzy dni, kiedy wszystko w Paryżu powróci do równowagi.
— A Bastylia
— Bastylia Zamkniemy jej bramy, a ci, którzy ją zdobyli, sami znajdą się pod kluczem! Ot i wszystko!
Wśród ludzi, zachowujących dotąd milczenie, dało się słyszeć kilka stłumionych wybuchów śmiechu. Królowa podjęła na nowo rozmowę.
— Widzę, że książę chce mnie za wszelką cenę uspokoić... Zamyślona, wsparłszy podbródek na dłoni, zwróciła się
w stronę pani de Polignac, która siedziała blada i posmutniała, robiąc wrażenie osoby pogrążonej w głębokiej zadumie.
— I cóż powiesz, hrabino, na to wszystko“(6)